Seabottom vertrouwd en toch verfrissend

En voor je het weet is Seabottom alweer voorbij. De 26e editie van het Lelystadse festival vond zaterdag 25 mei 2019 plaats in de Agora, na een afwezigheid van een jaar. Het was een vertrouwd weerzien met een oude bekende, waarbij bleek dat je elkaar nog veel nieuws te vertellen had.

Nieuwe naam
Seabottom is de nieuwe naam, al had menigeen het zaterdagavond nog over ‘Seabottom Jazz’. Maar jazz is niet meer de hoofdmoot, zoals op de meeste festivals met ‘jazz’ in de naam, en jazz is sowieso een breed begrip. Om het nieuwe karakter van het festival te benadrukken en om ook de mensen die minder prettige gevoelens krijgen bij de term ’jazz’ en dan denken aan hele ingewikkelde en onnavolgbare muziek, is die aanduiding dan ook uit de naam van het festival verdwenen.

Vertrouwd
Vorig jaar was het nog een schok toen Seabottom niet doorging. En ook al werd er gezegd ‘Volgend jaar wel…’, je houdt toch je hart vast. Een jonge stad als Lelystad heeft niet zoveel tradities, dus als die dan 25 jaar ook al verdwijnen, wordt het wel heel moeilijk in deze stad geschiedenis te schrijven. Maar gelukkig: dit jaar was Seabottom er weer, en met de editie van zaterdag bekruipt je in ieder geval het gevoel dat we er weer jaren tegen kunnen. Dat heeft nog niet eens zoveel met de programmering te maken. In vroegere tijden, toen het festival nog in de oude Agora en de sporthal werd gehouden en duizenden bezoekers trok, was Seabottom Jazz ook al een festival waar heel Lelystad heen ging om gezellig met elkaar een biertje te happen, bij te praten, naar goede muziek te luisteren en lekker uit je dak te gaan op de dansvloer.

Sfeer
Die sfeer hing er zaterdag weer in Agora. Toch was het ook anders, want er waren veel nieuwe gezichten. Het publiek was joinger, maar bestond ook niet alleen uit de ‘usual suspects’. En dat biedt hoop en een beetje zekerheid voor de toekomst, want het betekent dat een nieuw publiek Seabottom weet te vinden.

Muziek
En dat nieuwe publiek kan niet anders dan met een tevreden gevoel naar huis zijn gegaan. Dat heeft dan weer wel met de programmering te maken. Ik persoonlijk heb altijd wat moeite met tributebands. Met namen als ‘Aretha Franklin’, ‘James Brown’ en ‘Amy Winehouse’ op de affiche moest ik me toch even een paar keer in de arm knijpen: ben ik ongemerkt overleden en bezoek in nu een festival in het hiernamaals? Maar dat is ook een beetje gezeur van de recensent, want ten eerste had het publiek het uitstekend naar haar zin zaterdag, en ten tweede waren dit wel de betere tribute-acts. ‘The Aretha Franklin Experience’ bijvoorbeeld bestond uit een stel doorgewinterde musici met een zangeres met een dijk van een stem. En als dan de hele zaal staat te swingen en uit z’n dak gaat, moet je als recensent niet zeuren.

Geweldig
Daarnaast waren er ook genoeg originele acts. Maar bovenal werd er gewoon heel, heel erg goed gespeeld op alle podia, en dat is dan wel weer tekenend voor waar het festival haar roots heeft: jazz. En als je dan om een uurtje of half één denkt ‘Zal ik zo naar huis gaan?’, maar dan toch nog even bij The Jig gaat kijken, kom je opeens in zo’n stampende funkmachine van drie blazers, een retestrakke ritmesectie, een geweldige gitarist en een schreeuwend Hammondorgel terecht, dat je een uurtje later denkt ‘Shit. Is het nu echt afgelopen?’ Dan wil je nog wel even doorgaan en is het besef ‘Ik moet weer een jaar wachten’ hard.

Tot volgend jaar!
Maar zo gaat dat: de herinnering blijft en het verlangen naar volgend jaar is al begonnen. Nee, het was niet uitverkocht zaterdag, maar er waren genoeg mensen om de verwachting te hebben dat er volgend jaar gewoon weer een Seabottom is. Op zaterdag 9 mei, zet dat maar vast in de agenda. Meer info www.seabottom.nl

Bron: Flevopost